شکافتن تاریکی

یکی از اصل‌هایی که مارگارت لدویت به تأسی از فریره در بحث از دموکراسی مشارکتی بر آن تأکید می کنه اینه که: آموزش برای دموکراسی باید به مردم این فرصت رو بده که بفهمند موقعیت موجود گریزناپذیر نیست و جهان دیگری هم ممکنه. این مسئله زمانی اهمیت پیدا می کنه که بدونیم نظام‌های دیکتاتوری همیشه یک چیز رو نشانه می‌گیرن و آن امکان تصور بدیل دیگری برای وضعیت موجود و فرارفتن از کنونیت است. آنها به انحاء مختلف سعی می‌کنند هرگونه ترسیم افق نوین رو ناممکن جلوه بدن و حتی گاه از "روشنفکران وابسته" استفاده می کنند تا با بحثهای به ظاهر علمی و مستدل به مردم بقبولانند که هیچ چیز وحشتناکتر از افق‌های اتوپیایی نیست. آنها حتی تا آنجا پیش می‌روند که اتوپیا را با هرج و مرج مترادف بگیرند... نظام‌های دیکتاتوری از هیچ چیز به اندازه اینکه بدنه جامعه به این باور برسند که امکان دیگری هم وجود دارد و سعی کنند که این "امکان" را تئوریزه نمایند، وحشت ندارند. پداگوژی نقادانه اما به ما می‌گوید: هیچ وضعیتی سرنوشت محتوم انسان نیست و همانطور که بارها در تاریخ رخ داده امکان فرارفتن "از آنچه هست" ، امری ممکن است نه ناممکن!