قیام 15 خردادی که آن را مقدمه انقلاب 57 میدانند با اعتراض روحانیون به حق رای زنان آغاز شد. آن روزها روحانیون مدام اعلامیه منتشر میکردند که آزادی زنان آنها را به فساد و فحشا میکشاند. بعد از انقلاب 57 نیز اولین حقوقی که سلب شد باز هم حقوق زنان بود. قانون حمایت از خانواده لغو شد و تمام دستاوردهای سازمان زنان قبل از انقلاب بر باد رفت. اما همین حکومت دینی استقراریافته "اولین" جنبش اعتراضی که با آن رو به رو شد جنبش زنان بود و "آخرین" جنبش اعتراضی که آنان را با خود خواهد برد باز هم جنبش زنان است. مسئله زنان پاشنه آشیل حکومت دینی مستقر است و از اسفند 1357 تا کنون نتوانستهاند تعارضات برآمده از جنبش زنان را حل کنند... حالا نخستین جنبش اعتراضی بار دیگر تکرار شده و آنان باید بدانند جامعه ایران در این سالها، ایران دهه 60 نیست که بتوانند جنبش زنان را به راحتی سرکوب کنند... جامعه تغییر کرده و جنبش زنان در وضعیت فعلی پتانسیل آن را دارد که تغییرات جدی پدید آورد.