شکافتن تاریکی

با تمام وجود به پایان رسیدن خود را احساس کرده‌اند...این همه چنگ زدن به ایجاد فضای ارعاب جز به این دلیل نیست که صدای شکستن استخوان‌هایشان را شنیده‌اند...صدایی مهیب...آنها شکافی را بر بدنه خویش دیده‌اند...شکافی عمیق... از خیزش فریادها می‌ترسند و فریادها در کمین موقعیتی هستند تا بیش از پیش بر تن آنان رعشه بیفکنند... آنها یک سال است که سخت به خود لرزیده‌اند و اینک در این بحبوحه ترس بیشتری دارند... باید هم بترسند چون جامعه ایران در حال حاضر آتش زیر خاکستر است و وزش نسیمی آن را شعله‌ور می‌کند. وه از آن روز که این آتش به آسمان سر کشد!