شکافتن تاریکی

مسئله این نیست که در جریان انقلاب 57 برخی وطن خود را به ثمن بخس فروختند و به مردم خیانت کردند. ایرانیانی که این سال‌ها وضعیت ناگوار جامعه ایران را دیدند و کوله بار خود را بستند و به دنبال منافع خود خاک وطن را ترک کردند نیز به این خاک و به این مردم خیانت کردند. این کسانی که باید می‌ماندند و برای استقلال و آزادی وطن مبارزه می‌کردند حد وجودی‌شان همین قدر است که بروند در کشورهای اروپایی و امریکایی که وطن ما را به زنجیر کشیده‌اند از مظاهر تمدن و مدرنیته عکس بگیرند و احساس خوشبختی کنند. احساس رهایی کنند که از توحش و بربریت رهایی یافته ‌ند و به مرزهای تمدن گام نهاده‌اند. هرچند که این احساس نشان از منتهای بلاهت دارد زیرا آنان در حقیقت از یک توحش و بربریت آشکار به دامان یک توحش و بربریت پنهان می‌گریزند. زیرا ما کشورهای خاورمیانه هرگز فراموش نمی‌کنیم که تمدنی که اروپاییان بدان مباهات می‌کنند بر خون و ثروت ما بنیان نهاده شده است. بگذار بروند اما ما اگر شرحه شرحه هم بشویم این خاک را رها نمی‌کنیم... یا مرگ یا رهایی وطن!