حکومت همواره در این سالها از طریق دشمن سازی سعی کرده اتحاد و همبستگی داخلی را حفظ کند. این استراتژی خصوصا در وضعیت کنونی که حکومت میداند اکثریت جامعه به آن پشت کرده اهمیت دارد. در فضای مجازی و رسانهها مدام میشنویم که بیایید اختلافها را کنار بگذاریم و در برابر دشمنی که تمامیت ارضی ما را تهدید میکند متحد شویم. با این فضاسازیها حکومت سعی میکند اولویت ذهنی مردم را مسئله"امنیت" تعریف کند و چنین القا کند که: بیایید از دیکتاتور بودن حکومت چشم پوشی کنیم حداقل این است که دیکتاتور بزرگ امنیت ما را تامین میکند. ناامن سازی فضای جامعه به واسطه دشمنی که وجود ندارد حس ترس از انقلاب احتمالی را در مردم ایجاد میکند. اگر انقلاب شود دیگر دیکتاتور بزرگی وجود ندارد که امنیت ما را تامین کند! چنین میشود که در اذهان عمومی آزادی و عدالت قربانی امنیت میشود. اما مسئله این است که تا دیکتاتور بزرگ هست نه امنیتی وجود دارد نه آزادی و نه عدالتی. این دیکتاتور بزرگ است که پیش از هر عامل خارجی امنیت ما را تهدید میکند! این حکومتی که برای بقایش فضای جامعه را ناامن میکند و مدام مردم را در دلهره و اضطراب جنگ نگه میدارد خود امنیت و آرامش را از مردم سلب کرده است.