شکافتن تاریکی

وصفی در مورد انسان ایده‌آل در کتاب مقدس هست که چون ستاره سرگشتگان است در بیابان‌های تاریک. این سخن را از زبان ابراهیم می‌گوید: در آن روز هیچ ثروت و مکنتی منفعتی ندارد مگر آنکس که با قلبی سلیم به نزد پروردگارش بازگردد. قلب سلیم دریچه ورود خداوند به وجود انسان است. هر چند طاعت و عبادت به جا آوری اما "قلبی بیمار" داشته باشی تو را سودی نخواهد داشت. رستگار نخواهی شد اگر قلبی سلیم نداشته باشی. این دهشتی سترگ است که متشرعانی را می‌بینی که گمان می‌برند به جای آوردن مناسک آنها را نجات خواهد داد. هیچ منسکی نمی‌تواند رهایی بخش باشد بدون قلبی سلیم و جانی آگاه. منفورترین موجودات در نزد پروردگار متشرعانی اند که هر امر غیرانسانی و غیراخلاقی از آنان سرمیزند اما گمان می‌برند به صرف به جای آوردن مناسک رستگار خواهند شد. اینان را دوزخی است در وجود خویش که پیوسته در آتش آن خواهند سوخت. خداوندگار را تنها و تنها از دریچه قلبی سلیم به نظاره توانی نشست. پس از طهارت جسمانی گذر کن و قلب بیمار خویش را از آلودگی پالوده کن که خداوندگار تنها و تنها در قلب سلیم مأوا گزیند!